Wetenschappers hebben in het noorden van Duitsland waarschijnlijk voor het eerst de overblijfselen van een slagveld uit het Bronzen tijdperk ontdekt. Bij een opgraving in de regio Tollensetal zijn de overblijfselen van ruim honderd lichamen uit de Bronstijd gevonden. Veel schedels zijn ernstig beschadigd. Ook hebben archeologen resten van paarden, houten speren en knotsen aangetroffen. Dat meldt BBC News op basis van onderzoek van het Centre for Baltic and Scandinavian Archaeology.

[Bron: www.nu.nl]

Twee invloedrijke paleontologen beweren dat meer dan de helft van alle geïdentificeerde soorten dinosauriërs verkeerd is geïdentificeerd. Michael Benton van de Universiteit van Bristol en John Horner van de Staatsuniversiteit van Montana hebben berekend dat mogelijk 51,7 procent van alle dinosaurussoorten bij de verkeerde soort zijn ingedeeld. Zeker vijftig soorten zouden zelfs nooit hebben bestaan. Zo vermoeden de wetenschappers dat veel fossielen van onvolgroeide dinosauriërs ten onrechte als aparte soort worden beschouwd. Dat meldt het wetenschappelijk tijdschrift Science. Als voorbeeld noemt Horner de soort Nanotyrannus. De fossielen die zijn gecategoriseerd onder deze soort behoren volgens hem toe aan onvolgroeide dinosauriërs van de soort Tyrannosaurus rex. Ook de soorten Dracorex en Stygimoloch hebben volgens de paleontologen mogelijk nooit bestaan. Horner vindt dan ook dat de procedures voor de identificatie van nieuwe dinosaurussoorten moeten worden aangescherpt. Hij is van mening dat fossielen op microscopisch niveau moeten worden geanalyseerd voordat er mag worden gesproken van een nieuwe soort.

[Bron: www.nu.nl]

Er bestaan verschillende verhalen omtrent Aphrodites geboorte in de Griekse mythologie of wat daartoe gerekend mag worden. Volgens Homerus was ze een dochter van Zeus en Dione, een titanide of oceanide. Met deze moeder, het symbool van de vruchtbaarheid van de natuur, die het in haar gestrooide zaad met rijke oogst teruggeeft, werd Aphrodite soms geïdentificeerd, hoewel Theia (Dione) als afzonderlijk goddelijk wezen haar eigen betekenis en persoonlijkheid had. Anderen noemen Aphrodite een dochter van Uranus en van de godin van de dag Hemera; nog anderen trachten de omtrent haar afkomst afwijkende mythen in overeenstemming te brengen, doordat zij drie of vier godinnen van die naam aannemen. Het meest bekend is echter de door Hesiodus verhaalde mythe, volgens welke Aphrodite uit het zilveren schuim van de zee is ontstaan op het moment dat de golven van de zee bevrucht werden door enige neervallende bloeddruppels van de eerste wereldgebieder en godenkoning Uranus, nadat deze door zijn zoon Kronos met een diamanten sikkel was gecastreerd en daarna van de heerschappij beroofd. Zij rees uit de baren van de zee op als de schoonste van alle vrouwen, blank als het schuim, waaruit ze geboren werd, en beminnelijkheid en lieftalligheid lagen op haar glimlachend gelaat en over haar gehele wezen. Zo kreeg ze de naam Aphrodite, “de uit schuim geborene”, of Anadyomene, “de opduikende”. Eerst zweefde zij over de wateren naar het eiland Kythira, vanwaar ze de bijnaam (epiklese) “van Kythera”, of Kythereia verkreeg. Vervolgens ging ze naar het eiland Cyprus. Waar zij verscheen, veranderde de woeste grond in bloeiende velden: bloemen ontsproten onder haar bekoorlijke voeten en de gehele aarde juichte in hemelse verrukking. Een zachte adem van de Zephyr had haar naar het land gevoerd. Daar wachtten haar de Horen van de lente op om haar naar de onsterfelijke goden te voeren, ofwel werd ze, zoals de beroemde beeldhouwer Phidias het voorstelde, toen ze uit de zee opdook, ontvangen door Eros (die dan moeilijk als haar zoon beschouwd kan worden, tenzij hier overeenstemming zou zijn met de oudere Egyptische mythe van Isis, Osiris en Horus), bekranst door Peitho en weldra omringd door alle goden van de hemel en van de aarde.

[Bron: www.wikipedia.nl]

De prehistorische grottekeningen die in 1994 in de Franse plaats Vallon-Pont d'Arc zijn ontdekt, blijken 30.000 jaar oud te zijn. Daarmee zijn het de oudst bekende grottekeningen ter wereld. Eerder werd die leeftijd al geschat. Maar critici zeiden dat dat onmogelijk was. De mensen van toen zouden te primitief ontwikkeld zijn om zulke mooie tekeningen te maken. Mogelijk verandert de nieuwe datering de opvattingen over hoe de mensen destijds leefden. Dat ze in grotten woonden was al bekend maar dat ze zich bezighielden met kunst, is nieuw.

[Bron: www.nu.nl]

De grotschilderingen van holenberen in een grot bij Vallon-Pont d'Arc in de Franse Ardèche zijn ongeveer 30.000 jaar oud. Daarmee zijn het de oudste bekende grotschilderingen. Dat bevestigt nieuw onderzoek waaraan de Groningse fysicus professor Hans van der Plicht meewerkte. Deze vinding heeft grote gevolgen voor ons beeld van de mensen die in die tijd leefden. ''We weten dat mensen toen in holen woonden. Ze waren jagers en verzamelaars. We weten dat ze hun doden al begroeven. Dat ze zulke hoogstaande kunst konden maken, klopt niet met het beeld dat we hebben van de mensen van toen'', aldus Van der Plicht.

[Bron: www.nu.nl]

Buideldieren leefden vroeger waarschijnlijk niet solitair, maar in groepen. Dat blijkt uit de vondst van tientallen fossielen in Bolivia. Onderzoekers van het Royal Belgian Institute of Natural Sciences zijn bij een opgraving in de regio Tiupampa in Bolivia gestuit op in totaal 35 skeletten van buideldieren die op een oppervlakte van slechts enkele vierkante meters lagen. Het grote aantal dieren in zo´n kleine ruimte wijst er volgens de wetenschappers op dat buideldieren vroeger in groepen leefden. Dat is opmerkelijk, want de moderne soorten leven allemaal solitair.

[Bron: www.nu.nl]

Het vermoorden van ongewenste baby's werd in de Romeinse tijd waarschijnlijk getolereerd. Dat hebben Britse wetenschappers vastgesteld. Een uitgebreide analyse van opgegraven resten van baby's uit de Romeinse tijd wijst er op dat kindermoord aan de orde van de dag was in het Romeinse rijk. Het doden van pasgeboren baby's, oftewel infanticide, was de enige manier om het aantal geboortes te beperken. Dat meldt Discovery News naar aanleiding van een studie van het Ancient Monuments Laboratory of English Heritage.

[Bron: www.nu.nl]

Severus moest nu orde op zaken stellen met de twee andere uitgeroepen keizers. Na vrede gesloten te hebben met Clodius Albinus door hem de titel Caesar aan te bieden, kon hij zich concentreren op Pescennius Niger in het oosten. Deze rivaal werd gesteund door een aan de Parthen onderhorige Mesopotamische koning. Na een bloedige strijd in Cilicia was in 194 het gehele keizerrijk onder controle van Severus. Omdat hij de Parthische rol als inmenging in Romeinse aangelegenheden beschouwde, viel hij ook Irak binnen, waar hij in 195 de staatjes Edessa en Nisibis annexeerde en omvormde tot een nieuwe provincie, Mesopotamië. Na enige tijd, in 195, gaf Severus zijn oudste zoon Caracalla, de titel Caesar en verklaarde de Senaat Albinus als staatsvijand. Severus versloeg Albinus in een van de grootste veldslagen uit de Romeinse geschiedenis bij de slag bij Lugdunum op 19 februari 197. Albinus moest vluchten en pleegde zelfmoord. Nadat Severus de staat intern had hersteld wilde hij deze ook naar buiten toe versterken. De verovering van Mesopotamië was een defensieve maatregel geweest en bedoeld om de welvarende provincie Syrië meer veiligheid te bieden, en in dat licht moet ook zijn tweede Partische veldtocht worden gezien. In 197/198 voer hij de Eufraat af en veroverde vervolgens, samen met zijn zoons, Parthia en de hoofdstad Ctesiphon in 198, waarbij de stad werd leeggeroofd, alle mannen gedood en de ongeveer honderdduizend overlevende vrouwen en kinderen als slaaf gevangengenomen. Zijn oudste zoon werd uitgeroepen tot Augustus en werd medekeizer en zijn jongste zoon kreeg de vrijgekomen titel Caesar. In 209 werd ook Geta tot medekeizer benoemd. Naast Parthia, veroverde Severus ook gebieden in Noord-Afrika en richtte hij zijn aandacht vervolgens op Britannia, waar hij de tachtig jaar oude muur van Hadrianus waar nodig liet herstellen. Daar stierf hij op 65-jarige leeftijd een natuurlijke dood op 4 februari 211 in York.

[Bron: www.wikipedia.nl]

Flora was de Romeinse godin van de lente en de bloemen. Ze werd vereerd in een zeer oud sacellum (kapel) op de Quirinalis door de flamen Florialis (wat nog maar eens wijst op de ouderdom van haar cultus). In Rome werden de uitbundige Floralia jaarlijks van 28 april tot 3 mei ter ere van Flora gehouden. Flora had – net zoals Pomona – een mannelijke tegenhanger, Florus in Sabijns en Umbrisch gebied, wat echter niet uitsluit dat deze in oorsprong ook te Rome werd vereerd. Haar Griekse evenknie wordt Chloris genoemd.

[Bron: www.wikipedia.nl]

Om zich een beeld te vormen van de historische Socrates zijn historici aangewezen op voornamelijk drie primaire bronnen: Aristophanes, Xenophon en Plato. Het probleem om uit de beschrijvingen van deze tijdgenoten iets met zekerheid te kunnen distilleren omtrent het leven en de methode van Socrates is echter zo heikel, dat het wel eens omschreven wordt als 'het Socratische probleem.' De echte Socrates blijft verborgen en we blijven aangewezen op interpretaties over zijn figuur en zijn leven, temeer omdat hij zelf nooit iets op schrift heeft gesteld. Behalve deze drie belangrijkste bronnen leveren commentaren van Aristoteles ook nuttige informatie op over de ongeschreven filosofie van Socrates.

[Bron: www.wikipedia.nl]